"Dal momento che non siamo in grado di cambiare la realtà, cerchiamo di cambiare gli occhi che vedono la realtà." N.K
Καθώς ο χρόνος περνά, σχεδόν μηχανικά σαν μια ευθεία γραμμή... η απόσταση που μας χωρίζει από την αναχώρησή αμέσως καλύπτεται! Έχουμε μια επιλογή συνοδευόμενη από μια ευκαιρία: να αλλάξουμε, να ανακαλύψουμε τον κόσμο αλλά και τον εαυτό μας, να ψάξουμε γι’ αυτό που φιλοδοξούμε, γι’ αυτό που αποτυγχάνουμε να δούμε, ζώντας στην δική μας, ουτοπική ή μη, πραγματικότητα!
Βρίσκομαι στην Ιταλία, σε ένα μικρό χωριουδάκι, το Mercatino Conca, ανάμεσα στους λόφους της επαρχίας του Marche. Ζω εδώ, κάνοντας εθελοντισμό και μοιράζοντας το χρόνο μου με μετανάστες χωρών της Αφρικής, όπου φιλοξενούνται στη δομή δεύτερης φιλοξενίας μεταναστών: "Σπίτι της Ειρήνης" (Casa della Pace) της Associazione Comunita Papa Giovanni XXIII, μέσω του προγράμματος Τρίτων (Η λειτουργία Τρίτων -που αρχικά ονομαζόταν Frontex Plus- είναι μια λειτουργία της ασφάλειας των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης).
Οι κυρίες δραστηριότητες του προγράμματος «Build Inclusion and Peace» αποτελούνται κατά βάση από: εργαστήρια σε σχολεία με κύρια θεματική τη μετανάστευση, τη συγγραφή ιστοριών των παιδιών για την Commission, τη δημιουργία βιογραφικού σημειώματος, την αναζήτηση εργασίας, την εκμάθηση είτε της ιταλικής, είτε της αγγλικής γλώσσας και ό,τι άλλο προκύψει ως ανάγκη για τα παιδιά στο "Σπίτι της Ειρήνης" (Casa della Pace) και στο "Σπίτι του Κόσμου" (Casa Mondo). Και βέβαια, πάντα υπάρχει η δυνατότητα, εκ μέρους μας, ανάληψης πρωτοβουλιών και η δυνατότητα δημιουργίας νέων δραστηριοτήτων, σε συσχέτιση με τις εκάστοτε ανάγκες που μπορεί να προκύψουν. Φυσικά, ζώντας και εναρμονίζοντας στον ίδιο χώρο με τα παιδιά αυτά, πολλές φορές ξεφεύγεις άθελά σου, από τα πλαίσια της υλοποίησης απλώς και μόνο ενός οργανωμένου project. Ξεκινάς, και χωρίς καν να το αντιληφθείς, βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά, πιο ανθρώπινα, αποκτάς ένα είδος ενσυναίσθησης. Οπωσδήποτε, σε μεγαλύτερο βαθμό από πριν, πριν αποφασίσεις να κάνεις αυτό το βήμα. Και όλη αυτή η ευκαιρία που σου δίνεται, με το να ζεις αυτή την εμπειρία, σε κάνει να πας πιο βαθιά μέσα στις δυσκολίες της ζωής... εν τέλη, σε βοηθά να δεις που πραγματικά κρύβεται η ομορφιά.
Καθώς ο περισσότερος χρόνος έχει πλέον περάσει, μετράω τώρα πια αντίστροφα, αναρωτώμενη τι θα είχα χάσει, εάν δεν είχα πάρει την απόφαση να κάνω αυτό βήμα, το E.V.S. Θα είχα λοιπόν, σίγουρα χάσει πολλά αμήχανα χαμόγελα στην αρχή και ακόμα περισσότερα αυθόρμητα χαμόγελα οικειότητας στην πορεία. Δεν θα είχα ποτέ ζήσει όλα αυτά τα αφρικανικά και ιταλικά δείπνα, με το λιγότερο είκοσι άτομα γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι. Καθώς και όλα αυτά τα δείπνα κάθε Παρασκευή ανεξαιρέτως, με γεύσεις και αρώματα από όλον τον κόσμο. Τις εβδομαδιαίες κοινωνικές εκδηλώσεις και φιλανθρωπικές συγκεντρώσεις. Τις επισκέψεις μας σε σπίτια του φορέα, σπίτια που είναι γεμάτα ιστορίες, σπίτια που έχουν ως σκοπό τη στήριξη πρώην εκδιδόμενων γυναικών, σπίτια που είναι υπεύθυνα για τη φιλοξενία ασυνόδευτων ανήλικων μεταναστών, σπίτια όπου φιλοξενούνται άστεγοι. Και έτσι, μέσω όλων αυτών των εμπειριών, μαθαίνεις ποια είναι πραγματικά τα κίνητρα όλων αυτών των ανθρώπων. Κίνητρα που τους τοποθέτησαν σε αυτή τη θέση και πορεία στην ζωή τους. Μακριά από κάθε ιστορία, που μπορεί να έχεις πλάσει με το νου σου, από κάθε προκατάληψη και όποιας μορφής στερεότυπο.
Αλλά κι εγώ, πώς να φανώ αχάριστη! Κέρδισα τόσα πολλά όλο αυτό το διάστημα. Χαμογελάω ακόμα, σκεπτόμενη τα παιδιά, που αδίκως προσπαθούσαν και ξαναπροσπαθούσαν να προφέρουν σωστά το όνομά μου, μέχρι που στο τέλος αποφάσισαν να το αλλάξουν λιγάκι, για ευκολία, δίνοντάς μου ένα νέο όνομα -Kàte,Katelina,Katè- λοιπόν-. Εκδρομές στα μικρά μεσαιωνικά και γραφικά χωριουδάκια του Marche. Πικ νικ στις πανέμορφες θάλασσες της Αδριατικής και στους μαγευτικούς κάμπους της Carpegna. Αμέτρητες αφρικανικές και ιταλικές παραδοσιακές γιορτές. Και ο χορός, συνεπαίρνοντάς μας και κάνοντάς μας να ξεχνάμε τα πάντα όσο αυτός διαρκεί. Συμβιώνοντας καθημερινά με ανθρώπους που ίσως να μην έχεις την ίδια κουλτούρα, την ίδια θρησκεία, τα ίδια ιδεώδη και γλώσσα, παρόλα αυτά θα βρίσκεις πάντα κάτι να σε ενώνει μαζί τους. Γιατί αν το καλοσκεφτείς, τι είναι πραγματικά αυτό που σε ενώνει με τους υπόλοιπους ανθρώπους; H κοινή γλώσσα και η θρησκεία ή μήπως η κοινή σας αγάπη για τον κόσμο και τους ανθρώπους; ζώντας παράλληλα όλοι μας στην αγκαλιά της μητέρας γης, που είναι γεμάτη αντιθέσεις. Αντιθέσεις πολιτιστικές, θρησκευτικές, ιδεολογικές, εμπειριών.
Φτάνοντας λοιπόν στο τέλος του E.V.S, και μέσα από την πολλή σύντομη αφήγηση μπορώ να διακρίνω πως από το πρόγραμμα αυτό έχω μάθει πολλά. Όπως για παράδειγμα, οι αναρίθμητες πληροφορίες και γνώσεις που πήρα για το μεταναστευτικό ζήτημα και για τον τρόπο λειτουργίας του ανά την Ευρώπη. Αυτό όμως που τοποθετώ εγώ στην πρώτη θέση της καρδιάς μου, είναι κάτι που δεν μπορείς να το βάλεις σε καλούπια ή να το «μετρήσεις» σε ορατά πλαίσια: είναι πολύ απλά, οι έννοιες του «μοιράζομαι» και της ανιδιοτέλειας.
Και έτσι λοιπόν, με το ένα πόδι στην Αφρική και το άλλο στην Ευρώπη, στην Ιταλία, μεταξύ δύο ηπείρων που μας χωρίζουν και μια κοινής θάλασσας που μας ενώνει, αυτή της Μεσογείου, πέρασε ο καιρός. Χωρίς καμία αίσθηση του χρόνου!
Και επιστρέφοντας, θέλω σίγουρα να συνεχίσω ό,τι ξεκίνησα εδώ! Γιατί... υπάρχει λόγος!
ΝΑ ΜΕΙΝΕΤΕ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΙ!!!
Esci dalla casa! Sorridi! Respira forte! Continua così!!!
Βγες από το σπίτι! Χαμόγελα! Ανάπνευσε βαθιά! Συνέχισε έτσι!!!
