Η Erasmus+ εμπειρία του Ανδρέα

Επιστρέφοντας από την Ιταλία και τη συμμετοχή μου στο πρόγραμμα «Onside project, Racism offside» το οποίο έλαβε μέρος τον Νοέμβριο στη πανέμορφη Πάντοβα διακατέχομαι από ένα αίσθημα πληρότητας λαμβάνοντας ταυτόχρονα πολύ δυνατά ερεθίσματα που δημιουργούν άλλη οπτική στην καθημερινότητά μου. 

Όλες τις μέρες μας φιλοξενηθήκαμε στις εγκαταστάσεις του αθλητικού συλλόγου «Quadrato Meticcio». Το όνομα του προέρχεται από το τετράγωνο σχήμα της γειτονιάς Παλέστρο και την πολυπολιτισμική συνιστώσα των κατοίκων της. 

Η ίδρυση του προήλθε από την αυθόρμητη ορμή των πολιτών της συνοικίας Palestro που κινητοποιήθηκαν για να προστατεύσουν το γήπεδο ποδοσφαίρου στη Via Dottesio, το οποίο επρόκειτο να μετατραπεί σε πάρκινγκ, καταφέρνοντας να το σώσουν από την υπερβολική δόμηση. 

Βασικό μέλημα τους είναι η προσβασιμότητα στον αθλητισμό για τα αγόρια και τα κορίτσια που ζουν στην πτέρυγα, τα οποία βρίσκονται σε ευάλωτες κοινωνικοοικονομικές καταστάσεις και έχουν την επιθυμία να αθληθούν.  

Η επιδίωξη των υπευθύνων είναι να κάνουν τον αθλητισμό προσβάσιμο και σε νέους ενήλικες με μεταναστευτικά μονοπάτια που εν μέσω χιλίων θεσμικών, γραφειοκρατικών και οικονομικών δυσκολιών απαρνούνται την άσκηση του αθλητισμού.

Η συνύπαρξη με ανθρώπους από τόσο διαφορετικές προσλαμβάνουσες μας προσφέρει μεταξύ άλλων και μια ενδιαφέρουσα αναθεώρηση για όσα θεωρούμε ακλόνητα στο δικό μας κόσμο. 

Το πρόγραμμα καταπιάστηκε με ζητήματα που αφορούν όλες τις αξίες που πρεσβεύει ο αθλητισμός και ταυτόχρονα ανοίγει ενδεχόμενα σε αγκυλωμένες ζωές που αποκτούν νόημα και χρώματα μέσα από τη μεταφορά βιωμάτων και εμπειριών των παιδιών που αγωνίζονται στη τοπική ομάδα. 

Στο πρόγραμμα συμμετείχαν καταξιωμένοι δεξιοτέχνες του street football και φυσικά ποδοσφαιριστές από το χαμηλότερο ερασιτεχνικό επίπεδο μέχρι το σχεδόν υψηλότερο (SerieB’) με τους επαγγελματίες αθλητές να μας μιλούν για την ευτυχία του να κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα και να βιοπορίζεσαι από αυτό. 

Αδυνατώ να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να αποτυπώσω την χαρά στα πρόσωπα των παιδιών που ήρθαν σε επαφή μαζί τους, βγάζοντας μια φωτογραφία, ή παίρνοντας ένα αυτόγραφο αρχικά, καθώς μετέπειτα παίξαμε όλοι μαζί έναν ξεχωριστό αγώνα στο γήπεδό τους. 

Το σφύριγμα της λήξης από τον διαιτητή βρήκε την συντριπτική πλειοψηφία μικρών και μεγάλων να έχουν δακρύσει από την συγκίνηση και την αγαλλίαση της επίτευξης του σκοπού που είχε μόλις εκπληρωθεί. 

Το πλήθος που είχε μαζευτεί χειροκρότησε την προσπάθεια όλων και μας αποθέωσε προσφέροντας στο φινάλε ένα λουκούλλειο γεύμα που μαγείρεψαν οι ντόπιοι συνοδευόμενο από γιγάντιες πίτσες για όλους όσους έπαιξαν.  

Δεν είχε σημασία πόσο καλός ή γρήγορος ήσουν, αλλά το κέφι και η διάθεση να συμμετέχεις στα παιχνίδια με την μπάλα που ανέδυαν και αναπαρήγαγαν συναισθήματα, τα οποία καθρεφτίζονταν στο βλέμμα των συμμετεχόντων.

Αδιαμφισβήτητα, η αλληλεπίδραση μας ωθεί να γνωρίσουμε νέες κουλτούρες αλλά και κατανοήσουμε τον εαυτό μας, ρίχνοντας φως στα σκοτάδια και την αθέατη όψη του. 

Η ανιδιοτέλεια μέσα από την οποία στο σεμινάριο διαμορφώνονται οι ανθρώπινες σχέσεις τις κάνει να αντέχουν στον χρόνο, ενώ σε συνδυασμό με το ήθος, τις αναζητήσεις και την προσωπικότητα των συμμετεχόντων επιδρά καταλυτικά στη ψυχοσύνθεση μας. 

Η ξενάγηση στα άδυτα των εγκαταστάσεων του συλλόγου, στα μυστικά που κρύβει κάθε ομάδα πριν και μετά τα παιχνίδια, οι βόλτες σε παλιά σοκάκια χαμένα θαρρείς μες τους αιώνες, αλλά και η ολοήμερη εκδρομή στη Βενετία δημιούργησαν αναμνήσεις που χαράχθηκαν βαθιά μέσα μου. 

Μέσα από την απέραντη αγκαλιά που μας άνοιξαν οι διοργανωτές γίναμε κοινωνοί των σπουδαίων δραστηριοτήτων τους και η φωτιά που ανάψαμε, όχι μόνο δεν θα σβήσει, αλλά συνεχίσει να μας ζεσταίνει για πολύ καιρό ακόμα…

Ανδρέας