Ένα ταξίδι από την επιβίωση στην άνθιση στο AGAPE (Ένας Τόπος Αγάπης)
Όταν έφτασα στο Agape Centro Ecumenico στο Prali της Ιταλίας, στις 3 Ιουνίου 2026, ήξερα ότι ξεκινούσα ένα τρίμηνο ταξίδι στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Σώματος Αλληλεγγύης (ESC). Αυτό που δεν γνώριζα ήταν πόσο πολύ θα με άλλαζαν αυτοί οι τρεις μήνες. Στην αρχή, όλα ήταν άγνωστα. Νέοι άνθρωποι, μια νέα χώρα, νέες καθημερινές συνήθειες, νέα γλώσσα, νέα διατροφή, νέες ευθύνες. Έπρεπε να μάθω πώς λειτουργεί το Agape, να κατανοήσω τις αρμοδιότητές μου στην υπηρεσία (Servizio) και να συνεργαστώ με άτομα που είχαν εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες και τρόπους δράσης. Κάποιες στιγμές αναρωτιόμουν αν ήμουν πραγματικά προετοιμασμένη για αυτή την εμπειρία, αλλά πίστευα στις δυνατότητές μου και εμπιστεύτηκα τη διαδικασία. Σταδιακά, το Agape έπαψε να μοιάζει απλώς με ένα μέρος που επισκέπτομαι και άρχισε να μοιάζει περισσότερο με μια κοινότητα στην οποία ανήκω. Η κύρια ενασχόλησή μου ήταν στην υπηρεσία (Servizio), υποστηρίζοντας κατασκηνώσεις με αριθμό συμμετεχόντων που κυμαινόταν από 33 έως 105 άτομα. Ήταν μια ευχάριστη διαδικασία, καθώς συνεργαζόμουν με τους συμμετέχοντες, ενώ παράλληλα αναλάμβανα το στρώσιμο των τραπεζιών, την προετοιμασία των γευμάτων, το πλύσιμο των πιάτων, καθώς και τον καθαρισμό και την απολύμανση ολόκληρου του χώρου, με τη βοήθεια άλλων εθελοντών. Κατά καιρούς, συντόνιζα τις βάρδιες και βοηθούσα άλλους εθελοντές να κατανοήσουν τις απαιτούμενες εργασίες. Αυτό μου δίδαξε πολλά για την ηγεσία. Ανακάλυψα ότι η ηγεσία δεν συνίσταται απλώς στο να λες στους άλλους τι πρέπει να κάνουν. Απαιτεί, μεταξύ άλλων, να διδάσκεις, να ακούς, να ενθαρρύνεις, να διατηρείς την ψυχραιμία σου σε καταστάσεις πίεσης και να βοηθάς τους ανθρώπους γύρω σου να πετύχουν.
Πέρα από την εργασία, οι κατασκηνώσεις, οι πεζοπορίες, τα πάρτι, οι συζητήσεις, τα παιχνίδια, οι εκδρομές και αμέτρητες μικρές στιγμές κατέστησαν αυτή την εμπειρία ξεχωριστή. Γνώρισα ανθρώπους από διαφορετικές χώρες και υπόβαθρα, και ο καθένας τους προσέφερε κάτι μοναδικό στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Ένα από τα πιο πολύτιμα στοιχεία του ESC για εμένα ήταν η διαπολιτισμική μάθηση. Η συγκατοίκηση σήμαινε ότι δεν μπορούσα να περιοριστώ στον συνηθισμένο τρόπο σκέψης μου. Έπρεπε να ακούω, να επικοινωνώ και, ενίοτε, να επανεξετάζω τις πεποιθήσεις μου. Έμαθα ότι οι άνθρωποι μπορούν να προσεγγίσουν την ίδια κατάσταση με πολύ διαφορετικούς τρόπους και ότι δεν είναι απαραίτητο να έχει άδικο κάποιος από τους δύο.
Η εμπειρία αυτή με έβγαλε επίσης από τη ζώνη άνεσής μου. Συμμετείχα σε δραστηριότητες που υπό άλλες συνθήκες θα απέφευγα, έγινα πιο ανοιχτός κοινωνικά, ταξίδεψα μόνος μου και έμαθα να διαχειρίζομαι απρόσμενες καταστάσεις. Ένα παράδειγμα ήταν η συμμετοχή μου στο πενθήμερο εκπαιδευτικό πρόγραμμα «On Arrival» (κατά την άφιξη) στη Ρώμη, το οποίο ήταν υπέροχο, καθώς μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω κι άλλους εξαιρετικούς ανθρώπους. Άρχισα να κατανοώ ότι η ανθεκτικότητα δεν έγκειται στο να έχει κανείς μια τέλεια εμπειρία. Έγκειται στο να βρίσκει τρόπους να συνεχίζει, να μαθαίνει από όσα συμβαίνουν και να επιτρέπει στον εαυτό του να εξελιχθεί μέσα από αυτά.
Μία από τις αγαπημένες μου αναμνήσεις προέρχεται από κάτι πολύ απλό: το σχέδιο και τη ζωγραφική κατά τη διάρκεια μιας δραστηριότητας. Είχα σχεδόν ξεχάσει πόσο απολάμβανα να ζωγραφίζω. Το να κάθομαι και να δημιουργώ κάτι επανέφερε ένα κομμάτι του εαυτού μου, για το οποίο δεν είχα αφήσει αρκετό χώρο εδώ και πολύ καιρό. Μου θύμισε ότι ο εθελοντισμός δεν αφορά μόνο όσα προσφέρουμε στους άλλους· μπορεί επίσης να μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε ξανά πτυχές του εαυτού μας. Καθώς πλησίαζε το τέλος της παραμονής μου στο Agape, συνειδητοποίησα πόσο πολύ είχα δεθεί με τους ανθρώπους και τον τόπο. Ο αποχαιρετισμός δεν ήταν εύκολος. Έγραψα προσωπικά, χειρόγραφα γράμματα σε μερικούς από τους ανθρώπους που είχαν γίνει σημαντικοί για μένα. Γράφοντας αυτά τα μηνύματα, συνειδητοποίησα πόση προσοχή είχα δώσει στους ανθρώπους γύρω μου: στις ιστορίες τους, τις δυσκολίες τους, τις προσωπικότητές τους, το χιούμορ και την καλοσύνη τους.
Στο τελευταίο μου ταξίδι, αποχωρώντας από το Agape στις 7 Σεπτεμβρίου 2026, ένιωσα ένα μείγμα εξάντλησης, θλίψης και ευγνωμοσύνης. Κοιτάζοντας πίσω, θα περιέγραφα την εμπειρία μου ως ένα ταξίδι προσωπικής ανάπτυξης, ανάληψης ευθύνης,
σχέσεων, ανθεκτικότητας και εκμάθησης της ίδιας της ζωής. Τρεις μήνες. Αμέτρητες αναμνήσεις. Πολλοί άνθρωποι. Ένα αξέχαστο ταξίδι.
Doris Nyator