"-Ρε συ η αδερφή μου θα πάει Βρυξέλλες με ένα πρόγραμμα. Ψήνεστε να κάνουμε κάτι αντίστοιχο;"

"-Ρε συ η αδερφή μου θα πάει Βρυξέλλες με ένα πρόγραμμα. Ψήνεστε να κάνουμε κάτι αντίστοιχο;"

"-Ρε συ η αδερφή μου θα πάει Βρυξέλλες με ένα πρόγραμμα. Ψήνεστε να κάνουμε κάτι αντίστοιχο;"

Short-term volunteering στην Κροατία

-Ρε συ η αδερφή μου θα πάει Βρυξέλλες με ένα πρόγραμμα. Ψήνεστε να κάνουμε
κάτι αντίστοιχο;

Ήταν άραγε απόφαση της τελευταίας στιγμής, μια φιλοσοφία που προσπαθούμε να υιοθετήσουμε τα τελευταία χρόνια (you only live once, so why not?), απλά μια πρόφαση για ταξίδι, bullet σε κάποιο bucket list ή μήπως διακαής πόθος να βάλουμε κι εμείς το λιθαράκι μας σε αυτό το αχανές πλαίσιο που λέγεται εθελοντισμός; Κανείς από εμάς δεν μπορεί να προσδιορίσει με ακρίβεια τις προθέσεις μας. Ένα είναι το μόνο σίγουρο, ότι αυτή η εμπειρία θα μας μείνει αξέχαστη!

Το ταξίδι μας μέχρι να φτάσουμε στο νησί το λες και κάπως δυσοίωνο και μακρόσυρτο. Μας πήρε χωρίς υπερβολή σχεδόν ένα εικοσιτετράωρο! Βέβαια, θα μου πεις -και μάλλον θα ‘χεις και δίκιο- «εσείς φταίτε που αποφασίσατε να κάνετε το μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού με λεωφορείο». “Oh well”, θα σου απαντούσα εγώ, «δεν θέλαμε να ξεφύγει το budget μας, βλέπεις είμαστε και φοιτητές».
Παρά την όποια κούραση, καταφέραμε εν τέλει, μετά κόπων και βασάνων, να φτάσουμε με το πρώτο ferry στο Sumartin. Η ομορφιά που αντικρύσαμε στο νησί δεν περιγράφεται, αλλά ήταν τόση ώστε να εξαλείψει την προγενέστερη κακοκεφιά μας, λόγω της αϋπνίας.
Το βλέμμα σου γέμιζε από το μπλε και το τιρκουάζ της θάλασσας, από την χάρη των σπιτιών που θύμιζε Νότια Ιταλία, από τα χαμογελαστά πρόσωπα των λιγοστών μόνιμων κατοίκων του νησιού. Κατεβαίνοντας από το ferry βρήκαμε να μας περιμένουν οι διοργανωτές του προγράμματός μας, -οι αρχηγοί των ομάδων μας, δηλαδή, και οι μετέπειτα φίλοι μας- έτοιμοι να μας οδηγήσουν στα τρία διαφορετικά σπίτια που θα μέναμε καθόλη την διάρκεια του προγράμματος. Στόχος τους ήταν να μοιράσουν εξ ίσου τις εθνικότητες στα σπίτια, ώστε να έχουμε την δυνατότητα αλληλεπίδρασης με παιδιά από όλες τις χώρες (Ελλάδα, Κροατία, Ισπανία, Ιταλία). Η πρώτη μέρα στο νησί ήταν μέρα γνωριμίας, προσέγγισης των υπολοίπων παιδιών-εθελοντών και ανάκτησης των δυνάμεων μας, ώστε να ξεκινήσουμε την επομένη την εργασία στο ναυπηγείο- καρνάγιο.
Το να πηγαίνεις σε ένα μέρος χωρίς κάποιες ιδιαίτερες προσδοκίες έχει και τα θετικά του στοιχεία, καθώς δεν είσαι προκατειλημμένος και είσαι έτοιμος να ακούσεις, να επεξεργαστείς και στην συνέχεια να μάθεις νέα πράγματα. Παρόμοια ήταν και για μας η ενασχόληση με εργασίες του ναυπηγείου κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Mike, που ενορχήστρωνε αυτήν μας την προσπάθεια και που υπήρξε κάτι παραπάνω από δάσκαλος για εμάς. Πάντα συγκαταβατικός, πρόσχαρος, έτοιμος να βοηθήσει και να επεξηγήσει ότι αδυνατούσαμε να κατανοήσουμε.
Η δουλειά είχε αρκετές σωματικές απαιτήσεις και η διαρκής έκθεση στον ήλιο έκανε τις συνθήκες δυσχερέστερες, αλλά κανένας μας δεν παραπονέθηκε γι’ αυτό ούτε

φάνηκε να δυσανασχετεί χάρη στο κλίμα αλληλεγγύης και συνεργασίας που αναπτύχθηκε γρήγορα μεταξύ μας. Όλοι κάναμε το καλύτερο δυνατό βοηθώντας όπου υπήρχε κάποιο πρόβλημα, ενώ δεν έλειπαν τα αστεία και τα τραγούδια καθόλη την διάρκεια της εργασίας, με αποτέλεσμα το μεσημέρι, μετά το πέρας της δουλειάς να φεύγουμε όλοι γεμάτοι και έτοιμοι να χαλαρώσουμε στην παραλία μέχρι το απόγευμα. Ποιος θα το φανταζόταν μέσα Οκτώβρη να τσαλαβουτάμε και να λιαζόμαστε σε μία παραλία της Κροατίας, έχοντας ως θέα τις απέραντες πλαγιές του βουνού Μπιόκοβο.
Σίγουρα όχι εμείς πάντως! Αυτό νομίζω πως ήταν και ένα από τα πολλά highlights της καθημερινότητας μας στο νησί, η ξενοιασιά στην βραχώδη παραλία με τις απαλές νότες της κιθάρας του Λούκα στο background.
Τα βράδια μας τα περνούσαμε συνήθως τρώγοντας παρέα στο γήπεδο του ποδοσφαίρου. Οικεία μου είναι ακόμα η εικόνα της μεταφοράς των πάγκων, του τραπεζιού και των διαφόρων φαγητών και πιατικών κάθε βράδυ στις 8, ώστε να κάτσουμε όλοι μαζί να συζητήσουμε για την μέρα μας, να μιλήσουμε για τα όνειρα και τις επιδιώξεις μας για το μέλλον, να κάνουμε πλάκα πίνοντας από ένα σφηνάκι ράκια και να κλείσουμε την βραδιά τραγουδώντας το ισπανικό “La flaca”.
Δεν πρέπει, βεβαίως βεβαίως να παραλείψω να σου μιλήσω και για την προετοιμασία της ελληνικής βραδιάς και τα ευτράπελα που αυτή συνεπαγόταν. Κάτι που είναι σημαντικό να ξέρεις σε περίπτωση που αποφασίσεις να τηγανίσεις ποτέ λουκουμάδες είναι ότι (δεν πρέπει ποτέ να τους κάνεις έχοντας δίπλα σου την Μαρία!) ένας λάθος χειρισμός μπορεί να αποβεί μοιραίος! Κάτι που το ανακαλύψαμε με τον δύσκολο τρόπο, ρίχνοντας νερό μέσα στο καυτό λάδι και μετατρέποντας την κουζίνα σε παρανάλωμα του πυρός, με αποκορύφωμα τον «δαιμονισμένο» λουκουμά που αποφάσισε να προσγειωθεί -ευτυχώς- στο πάτωμα και όχι στο πρόσωπο κάποιου από εμάς. Και όσο αυτά διαδραματίζονταν στην κουζίνα, τα αγόρια του ελληνικού team επεξεργάζονταν -βάζοντας όλη τους την τέχνη και μαεστρία-, το κουίζ για την καλύτερη γνωριμία με τον ελλαδικό χώρο.
Όσον αφορά τώρα το βραδινό μπάνιο που επιχειρίσαμε, μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια αγώνα ποδοσφαίρου, σε μια θάλασσα διάχυτη από μικρούς αστερισμούς, λόγω του πλαγκτόν που φωσφορίζει μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, τι να σου λέω! Αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να καταλάβεις την μαγεία αυτής της εμπειρίας που ήταν τόσο έντονη, ώστε να σε κάνει να ξεχνάς το ανυπόφορο κρύο. Ακόμα και το τουρτούρισμα μέχρι να επιστρέψουμε στο δωμάτιο μας και να κάνουμε ένα καυτό ντους, για να επανέρθει ο οργανισμός σε φυσιολογικά επίπεδα, άξιζε τον κόπο!
Θα μπορούσα να συνεχίσω να σου αναλύω για ώρες την εμπειρία μας αυτές τις 2 εβδομάδες στην Κροατία, αλλά νομίζω ότι έχεις πάρει μια ιδέα οπότε λέω να το κλείσω εδώ και ελπίζω να σε οδήγησα έστω και λίγο πιο κοντά στην απόφαση να ασχοληθείς με τον εθελοντισμό και να συμμετάσχεις σε ένα αντίστοιχο πρόγραμμα.

 

STYLIANOS PAPADAKIS, Maria Daikou, Giantsiou Maria, Gerogiannis Petros-Antonios 

European Solidarity Corps, Outward Bound

Share: 

Θέλεις να μαθαίνεις πρώτος τα U.S.B νέα; Συμπλήρωσε το email σου και ακολούθησέ μας στα social media!

Newsletters

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
  • +30 2310 215 629
  • info@usbngo.gr